در روزهای بعد از انتخابات بازار کتاب ایران شاهد یک اتفاق نادر بود که همچنان ادامه دارد. بعد از اعلام حمایت فرهاد جعفری از محمود احمدینژاد نویسنده رمان پرفروش «کافه پیانو» هزاران نفر از خوانندگان و دارندگان این کتاب، نسخه های«کافه پیانو» خود را به فروشگاه نشر چشمه پس دادند.
هفته گذشته خوانندگان شهرستانی هم به این حرکت پیوستند و کتاب های خود را به تهران ارسال کردند. این اقدام ظاهراً به پیروی از دعوت های اینترنتی صورت گرفته است.
گفتنی است این تصمیم از جانب خوانندگان این رمان پس از آن گرفته شد كه فرهاد جعفری نویسنده رمان پر فروش «كافه پیانو» با انتشار یادداشتی دلایل حمایت خود از محمود احمدینژاد را در انتخابات دهم ریاست جمهوری اعلام كرد و پیش از انتخابات و پس از آن در جبهه یاران احمدی نژاد قدم برداشت و با مطالبی كه هرازگاه در سایت خود منتشر كرد به تخطئه جنبش سبز ایران و اصلاح طلبان و حمایت از سركوب ها و برخوردهای پیش آمده پس از انتخابات پرداخت.
برخی از نزدیكان به این نویسنده كه پس از اعلام مواضع او وی را طرد كرده اند جهت گیری وی را ناشی از عدم تقوای او دانسته اند و در یادداشتها و مقاله هایی به جعفری برای اشائه چنین تفكری اعتراض كرده اند.
گفنی است جعفری در یادداشت خود كه پیش از انتخابات منتشر شد آورده است : «دیشب، از یكی از نزدیكانم پرسیدم در رأیگیری دهم شركت خواهد كرد یا نه و اگر شركت خواهد كرد به چه كسی رأی خواهد داد.
گفت كه شركت خواهد كرد و به یكی از «نامزدهای چپ دموكراتنما» رأی خواهد داد. اگر خاطرم جمع بود كه او در رأیگیری شركت نخواهد كرد یا شركت خواهد كرد اما رأی سفید خواهد انداخت؛ همچنان بر این عقیدهام پایبند بودم كه در رأیگیری دهم شركت نكنم.»
وی ادامه میدهد: «اما حالا، و به جهت خنثی كردن اثرات احتمالی رأی او در نتیجه نهایی آراء؛ در رأیگیری دهم شركت خواهم كرد و به محمود احمدینژاد رأی خواهم داد. چون هیچ وضعیت دیگری را به مدیریت تغییراتی كه اكنون بیشتر از هر وقت دیگر الزامی و گریزناپذیر بهنظر میرسد، توسط دانشگاهیان - نظامیان ترجیح نمیدهم.»
جعفری میافزاید: «با این حال، باز هم جمله معروفم را تكرار میكنم: هر تصمیمی كه جمع در جمعیتش بگیرد؛ هرچه كه باشد؛ لاجرم صحیحتر است از تصمیمی كه فرد در فردیتش میگیرد.
این یعنی: هر تصمیمی كه اكثریت افكار عمومی ایرانیان در رأیگیری دهم بگیرد، هرچه كه باشد؛ دربردارنده منافع ملی ما خواهد بود و مصلحت كشورمان در همان تصمیم است.
این یعنی: وقتی به نزدیكترین كسانم اصرار نمیكنم كه به چه كسی رأی بدهند بلكه به اراده و اختیارشان در تصمیمگیری احترام میگذارم؛ به هیچكس دیگر هم اصرار نخواهم كرد كه چه تصمیمی بگیرند.»
نویسنده رمان «كافه پیانو» درباره دلایلش در حمایت از احمدینژاد میآورد: «من یك رأی دارم و آن یك رای به محمود احمدینژاد تعلق خواهد گرفت. چون:
1- برای نخستینبار بعد از سه دهه، در سازمان ملل مینشیند و در اقدامی مبتنی بر منافع ملی، به سخنرانی رئیسجمهور ایالاتمتحده گوش میدهد.
2- برای نخستینبار بعد از سه دهه، نامه تبریك به رئیسجمهور منتخب ایالاتمتحده مینویسد و بازهم تابوهای سخت و دیرپا را نادیده میگیرد.
3- برای نخستینبار در تاریخ سیاسی كشورمان، برای حل مسئلهای سیاسی، دستبه دامان ترفند ریشسفیدی و لابیگری با مراجع قدرت نمیشود بلكه مطابق با اختیارات و تكالیف قانونیاش اخطار قانون اساسی میدهد.
4- برای نخستینبار مالیات بر ارزش افزوده را مطرح میكند تا نظام غیرشفاف فضای كسب و كار در ایران را شفاف كند. تا آنگاه بتواند جهت اخذ مالیات برای اداره كشور را از كارمندان به بازاریان و صاحبان صنایع و در حقیقت طبقه برخوردار تغییر دهد.
5- كوشیده است بهای كالاها و خدمات و از جمله حاملهای انرژی را واقعی كند كه همگان میدانیم با واقعی شدن قیمتهاست كه هوش، خلاقیت و شایستگی شهروندان نیز بهای واقعی خود را بازخواهد یافت و قیمت پیدا خواهد كرد.
6- ایرانیان خارج كشور و بهبود رابطه عاطفی آنان با سرزمین مادریشان را از جمله سیاستهای اصلی خود قرار داده است.
7- كوشیده است شأن رئیسجمهور و نهاد اجرایی را تا حد ظرفیتهای قانون اساسی بالا ببرد. تا آنجا كه حتا برخی دولتمردان را به دلیل هماهنگی با هركسی جز رئیسجمهور از كابینهاش كنار گذاشته و پای تبعات و پیامدهای آن ایستاده است.
8- در دانشگاه كلمبیا ایستاده و به خاطر دفاع از حق هستهای شدن كشورمان، بارانی از توهین و تحقیر را به جان خریده اما مثل بزدلها صحنه را ترك نكرده است.
9- طرح «رهگیری املاك» را راهاندازی كرده است تا مانع چپاول اموال عمومی كشور توسط مافیای زمین شود.
10- و تنها در هنگام تصدی اوست كه پس از نزدیك به 12 سال معطلی و سرگردانی میان مجالس مختلف و شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت، قانون مبارزه با پولشویی را در كشور تصویب كرده و پیگیر اجرای آن است كه نقش كمنظیری در سالمسازی فضای اقتصادی كشور و تضعیف باندهای مالی ایفا خواهد كرد.
11- و تنها دولتمرد جمهوری اسلامی بوده است كه به جرأت میتوانم ادعا میكنم كه: از متن سخنان او در چهار سال گذشته، حتا در یك مورد برنمیآید كه به نگره ناورای خودی - غیرخودی معتقد باشد. نه تنها چنین نیست، بلكه بیكمترین نگرانی از سرزنشها و ملامتهای دیگر حاكمان، با كسی از ما غیرخودیها (همسر دكتر فاطمی) ملاقات میكند و همسر فقید او را «شهید راه آزادی ملت ایران» میخواند.
گمان میكنم كشور من، در چهارسال آینده به تداوم قدرتِ مرد جسور، قاطع و عملگرایی چون او، نیاز مبرم داشته باشد تا بتواند خود را مهیای ورود به یك «تكنوكراسی نسبتاً دموكرات» كند.»
