صبح زود عازم کرمان شدیم. مهندس با یک یک افراد همراه خوش و بشی کرد و دست داد. آقایان هاشمیان، مرعشی، انصاری، جهانگیری و دعایی هم آمده بودند.

خاطرات روزانه با میرحسین 1

خاطرات روزانه با میرحسین 2

از آقای دعایی پرسیدم که آیا به خاطر سالن اجاره ای روزنامه اطلاعات تحت فشار قرار نگرفته اید؟ گفت: نه. فقط بعضی از دولتی ها ناخرسندی هایی نشان داده ا ند. دعایی از درگذشت دکتر نصرت اله امین شهردار تهران در زمان آقای دکتر مصدق خبر داد و می گفت به قالیباف پیغام داده است که برای مراسم ترحیمش پیامی بفرستد. از دعایی در مورد حکم سرپرستی اش بر روزنامه اطلاعات پرسیدم. گفت: حکم اولم از امام بود که رهبری معظم نیز آن را تنفیذ فرمودند. این حکم محدودیت زمانی ندارد.

چند دقیقه ای از پرواز نگذشته بود که خلبان شرکت ماهان حضور "میرحسین" را به عنوان نخست وزیر محبوب دوران دفاع مقدس در جمع مسافران خیر مقدم گفت.

تا رسیدن به محل دیدار با امام جمعه آقای راننده از توزیع گسترده تر بن فرهنگیان، بن کمیته امداد و کالا برگ بسیجیان در جنوب استان کرمان طی ایام اخیر خبر داد.

به دانشگاه که رفتیم مملو از جمعیت بود. جمع بسیاری هم بیرون سالن ایستاده بودند. دانشجویان تا پشت میز مهندس حلقه زده بودند. جو سالن مثل همه دانشگاه ها بود. یک بار عده ای شعار دادند " توپ تانک ... دیگر اثر ندارد". مهندس واکنش نشان داد و با دست و کلام اصرار کرد که دیگرکسی چنین شعاری را ندهد.

در کنفرانس مطبوعاتی با نشریات محلی نیز تکرار کرد که من خود یک بسیجی ام و امیدوارم خداوند با بسیجیان محشورم نماید. او می گفت بسیجی خط امامی کسی است که از صندوق رای همچون ناموسش صیانت کند.

یکی از دانشجویان در ابتدای سئوال خود ابراز داشت: بر شما چه گذشت که اینقدر زود زمانه گرد سپیدی را بر چهره تان نشاند.

حدود ظهر یکی از دوستان زنگ زد و خبر داد که رسانه ای مجعول از قول اینجانب نسبت به هزینه های تبلیغاتی ستاد آقای کروبی تعریض کرده است و یکی از اعضای شورای مرکزی اعتماد ملی نیز واکنش تلخی نشان داده است. بسیار تعجب کردم. از موضوع بی خبر بودم . چرا که اساسا اظهار نظری درباره آقای کروبی که برایشان احترام زیادی قائلم و ستاد ایشان نکرده بودم. ای کاش برادرمان در ستاد آقای کروبی هشیاری بیشتری به خرج می داد و در تور رسانه ای اختلاف افکنان گرفتار نمی شد. تکذیبیه ای نوشتم اما برای دامن نزدن به مسئله از انتشار آن خودداری کردم. هشیاری ضرورت عبور از این دوران است.

خبرنگاری از یکی از روزنامه ها تماس گرفت و درباره خبرسازی های خبرگزاری فارس مبنی بر احتمال کناره گیری مهندس به نفع شخصیت های دیگر پرسید. سوال عجیبی بود. مهندس به یاری خدا شنبه ثبت نام می کند و گمانه زنی ها پایان خواهد یافت.

سالن ورزشی تلاش کرمان مملو از جمعیت و سبز سبز بود. موج سبز جدا فراگیر شده است. برای اولین بار مهندس هم در مورد آن صحبت کرد، و تعابیر امیدبخشی به کار برد. بر پرچم ها نوشته شده بود " یا محمد (ص)" ، "یا زهرا(س)"، "یا ابوالفضل"، "انسانم آرزوست" و" یاد یار مهربان آید همی" .

صحنه اعطای شال سبز و پو شاندن پرچم ایران بر قامت مهندس موسوی آنچنان سرشار از عاطفه و احساس بود که نا خودآگاه اشک چشمانم را فرا گرفت.

مهندس در سخنرانی اش اشاره داشت: "من یک شبه مدیرانم را عوض نمی کنم"، "من برای آبروی مدیران اهمیت قائل می شوم"، "من وزیرصد میلیاردی نمی گذارم".

در جلسه کنفرانس مطبوعاتی در پاسخ به سئوالی، با سرفرازی و افتخار خود را یک روستا زاده دانست و برای اولین بار از خانواده اش گفت. از خانواده اش قدرشناسانه و صمیمانه یاد کرد. گفت که سه دختر و پنج نوه دارد.

استعفا سوال دیگری بود که مهندس اینبار به تفصیل جزئیات آن را بیان کرد و از جلسه خصوصی خود با حضرت امام گفت، و از قویترین حمایتهای امام از دولتش پس از ماجرای استعفا خبر داد.

سفر کرمان روحیه خوبی به همه اعضاء ستاد داد. مهندس خستگی ناپذیر، مصمم، اهل مشورت و در چهره ی کاندیدای پیروز ظاهر شد که شخصا و با برنامه جریان را اداره می کند. آرامش در چهره و رفتارش موج می زند. بی ریا، صادق و آموزگار بزرگی است.

نسبت به روش رسانه ای و تبلیغاتی که اتخاذ کرده ایم با نقدهای شدیدی مواجه ام. تلفیقی از روش سنتی و غیر متمرکز است. غلط یا درست مبنا دارد. بعضی وقت ها به شدت احساس تنها یی می کنم، اما از خدا خواسته ام که استقامت دهد. روش ما به اقتضای زمان، شرایط مالی، ساختار ستاد و نیروی انسانی مبتنی بر روش های قابل تکرار توسط مردم است. مثل نماد رنگی یا انتخاب قطع A4. روزی توضیح خواهم داد.

با بیش از یک ساعت تا خیر حدود دوازده شب به تهران رسیدیم. یکسره به ستاد آمدم.

در میان پیامکهای امروز آمده بود به نیت پیروزی سید سبز فاطمی، میرحسین موسوی، 14 صلوات ..